CIRCUS ROMANÈS (of hoe het verder ging)

Met het mooie verzoek om onderdeel te worden van het Cirque Tzigane Romanès Paris, toog ik huiswaarts. Het is onderhand augustus en ik wil graag contact met de andere musici. Alexandre is zonder internet. Daarom bezochten we meermaals Parijs om ook van Rose zeker te weten dat mijn deelname geen vriendelijk bedoelde opwelling van bewondering betrof. In oktober weet ik nog steeds niets. Geen muziek, geen scenario, nulla. Ik ben voor concerten en workshops in Nederland, wanneer ik het bericht krijg dat ik in de wacht wordt gezet.

Na de tour NL, rijden we over Parijs en ik bied aan om onbezoldigd tot januari mee te doen. Men accepteerde het aanbod en was tot tranens toe geroerd. Ik heb wel een voorwaarde; dat mijn busje op het circusterrein kon staan. Geen probleem. Nema Probljema!! 20 November maakte ik mijn opwachting. Er blijkt echter geen plek voor het busje te zijn. Parkeren in Parijs is een hel! Ik neem de show op en wacht om geïntroduceerd te worden bij het team. Ik stel me voor aan de leider van het ensemble. Hij reageert uiterst onvriendelijk en zegt van niets te weten en accepteert mij niet als bandlid. Ik zak door de grond. Pak mijn spullen en verlaat Parijs. De volgende ochtend schrijf ik een brief. Ik geef aan nog steeds beschikbaar te zijn en geen wrok koester. Het antwoord is bemoedigend. Een "mea culpa" en een opening tot nadere samenwerking. En ik had me nog zo goed voorbereid!